روزی با عجله و اشتهای فراوان به رستوران رفتم .مدت ها بود می خواستم برای سیاحت به مکان های دیدنی به سفر بروم .فیله ماهی آزاد با کره ،سالاد و آب پرتقال سفارش دادم .انتهای لیست نوشته شده بود :غذای رژیمی می خورید ؟

نه

نوت بوکم را باز کردم که صدایی از پشت سرم مرا متوجه خودش کرد :

- عمو ... میشه کمی پول به من بدی ؟

- نه کوچولو ،پول زیادی همراهم نیست

- فقط اونقدری که بتونم نون بخرم

- باشه برات می خرم

صندوق پستی الکترونیکی من پر از ایمیل بود .از خواندن شعرهای زیبا و همچنین جوک های زیبا به کلی از خود بی خود شده بودم .صدای موسیقی تو رستوران یادآور روزهای خوشی بود که در مسافرت ها به سر می بردم .

- عمو ... میشه بگی کره و پنیر هم بیارن ؟

- آه یادم افتاد که اون کوچولو پیش من نشسته

- باشه ولی اجازه بده من بعد به کارم برسم

غذای من رسید .غذای پسرک هم سفارش دادم .گارسون گفت که اگر مزاحم است ، بیرونش کند ؟وجدانم مرا منع می کرد ،گفتم مشکلی نیست بذارید بمونه برایش نان و یک غذای خوشمزه بیارید .

اونوقت پسرک روبرو من نشست .

- عمو ... چی کار می کنی ؟

- ایمیل هام رو می خونم

- ایمیل چیه ؟

- پیام های الکترونیکی که مردم از طریق اینترنت می فرستن .

متوجه شدم چیزی نفهمیده ،برای اینکه دوباره چیزی نپرسه گفتم :

- اون فقط یه نامه هست که با اینترنت فرستاده شد

- عمو ... تو اینترنت داری ؟

- بله در دنیای امروزی خیلی ضروریه

- اینترنت چیه عمو ؟

- اینترنت جائیه که با کامپیوتر میشه خیلی چیزها رو دید و شنید .اخبار ،موسیقی ،ملاقات با مردم ،خواندن و نوشتن ،رویاها و یادگیری .همه اینها وجود دارن ولی در دنیای مجازی .

- مجازی یعنی چی عمو ؟

تصمیم گرفتم جوابی ساده وخالی از ابهام بدهم تا غذایم با آسایش بخورم .

- دنیای مجازی جائیه که در اون نمیشه چیزی رو لمس کرد ولی هر چی که دوست داریم اونجا هست ،رویاهامون رو اونجا ساختیم و شکل دنیا رو اونجوری که دوست داریم عوض کردیم .

- چه عالی ،دوستش دارم .

- کوچولو فهمیدی مجازی چیه ؟

- آره عمو ... ،من تو همین دنیای مجازی زندگی می کنم .

- مگه تو کامپیوتر داری ؟

- نه ولی دنیای منم مثل اونه ... مجازی .مادرم تمام روز از خونه بیرونه ، دیر میاد خونه و اغلب اون رو نمی بینم .وقتی برادر کوچیکم از گرسنگی گریه می کنه ،با هم آب رو به جای سوپ می خوریم .خواهر بزرگترم هر روز میره بیرون که میگن تن فروشی می کنه ولی من نمی فهمم چون وقتی می بینمش هنوز هم بدن داره .پدرم  سالهاست که زندانه و من همیشه پیش خودم خانواده رو تو خونه دور هم تصور می کنم ،یه عالمه غذا ،یه عالمه اسباب بازی و من به مدرسه میرم تا یه روزی دکتر بزرگی بشم .

- مگه مجازی همین نیست عمو ؟

قبل از اینکه اشکهایم روی صفحه کلید بچکد نوت بوکم را بستم .

صبر کردم تا بچه که غذایش را حریصانه می بلعید تمام کند ،پول را پرداختم .

من آن روز یکی از زیباترین و خالصانه ترین لبخندهای زندگیم را همراه با این جمله پاداش گرفتم :

- ممنونم عمو ،تو معلم خوبی هستی .

آنجا ،در آن لحظه ،من بزرگترین آزمون بی خردی مجازی را گذراندم .ما هر روز را در حالی سپری می کنیم که از درک محاصره شدن وقایع بی رحم زندگی توسط حقیقت ها ،عاجزیم

 

| سه شنبه 1 شهریور1390| 9:6 بعد از ظهر | فرشته|